Aktualności
Informacja o RODN WOM (struktura, adresy, telefony)
Doskonalenie nauczycieli
STUDIA
PODYPLOMOWE
Reforma Programowa
Bezpieczeństwo w szkole
E-PLATFORMA MOODLE
Konkursy przedmiotowe
Konkursy inne
Forum nauczycieli
Kwartalnik Nauczycielski
Programy nauczycieli
Materiały edukacyjne
Inne
Kształcenie integracyjne
Edukacja Elementarna w teorii i praktyce
Edukacja Artystyczna i Regionalna
Testy sprawdzające
Projekt - Miejsca Pamięci
Zarządzanie w oświacie
Projekty Europejskie
European Projects
Działalność naukowo-badawcza
Konferencje interdyscyplinarne
Zamówienia Publiczne Konkursy na stanowiska
Galeria
Publikacje zwarte
Częstochowski Biuletyn Oświatowy [CBO]
Przydatne linki
Portal pocztowy*

*  tylko dla zarejestrowanych użytkowników


- Informacje RSS


Informacje o RODN "WOM"
w Częstochowie













Click for Częstochowa, Poland Forecast

Jeśli masz jakieś pytania napisz:

W sprawach dotyczących serwisu internetowego proszę o kontakt z webmaster'em

 

Odwiedziło nas do tej pory:
1369726
internautów


Aktualnie stronę ogląda:
website stats
Tu znajduja sie osoby zaglądajęce na nasz serwis:

  Przedszkola   Szkoły podstawowe   Gimnazja   Szkoły ponadgimnazjalne   Inne
  Jak przygotować materiały


Przedszkola


WRÓĆ

 

PRZYKŁADY ZABAW ORTOFONICZNYCH PROWADZONYCH Z OGÓŁEM DZIECI W PRZEDSZKOLU ORAZ PRZYKŁADOWE KONSPEKTY DO ZAJĘC LOGOPEDYCZNYCH

Mgr Aneta Kwiatkowska


Program wychowania w przedszkolu jednoznacznie formułuje zadania nauczyciela przedszkola w zakresie wychowania umysłowego aktywizującego procesy poznawcze, rozwijające potrzebę wiedzy o świecie poprzez (m.in.): „wzbogacenie słownictwa, doskonalenie mowy komunikatywnej, poprawnej pod względem gramatycznym i artykulacyjnym”. Pod hasłem „Rozwijanie mowy i myślenia” – program wyznacza dla każdej grupy wiekowej zadania dotyczące słuchania i rozumienia mowy dorosłych oraz posługiwanie się mową.

W niniejszej pracy pragnę zwrócić uwagę na hasła z „Programu wychowania w przedszkolu”, działu: „rozwijanie mowy i myślenia”, mające znaczenie dla pracy logopedycznej z ogółem dzieci. W pracy przedszkola cykl tych zajęć zwany jest tradycyjnie zajęciami „ortofonicznymi”. Prowadzenie tego typu ćwiczeń ma ogromne znacznie dla profilaktyki logopedycznej i pozwala w znacznym stopniu eliminować i korygować nieprawidłowości wymowy.

Zgodnie z charakterem logopedii, sprawy te dotyczą „technicznej strony mowy, a zajęcia takie, z ogółem dzieci w przedszkolu, dadzą się ugrupować w cztery rodzaje działań:

  • ćwiczenia usprawniające narządy artykulacyjne,

  • ćwiczenia rytmizujące,

  • ćwiczenia oddechowe,

  • ćwiczenia słuchu fonematycznego.

W niniejszej pracy przedstawiłam przykłady zabaw: usprawniających narządy artykulacyjne, oddechowych, rytmizujących, słuchowych oraz przykładowe konspekty do prowadzenia zajęć w różnych grupach wiekowych z zakresu rozwijania mowy dziecka (doskonalenie wymowy).

PRZYKŁADY ZABAW KSZTAŁCĄCYCH NARZĄDY ARTYKULACYJNE

„Zabawa w Maćka’

„Jestem mały Maciek

Zwierzątek przyjaciel

Chcę zaprosić do koła

Zwierzątko które woła (me – me, mu – mu itp.)”

Dziecko, które odgadnie wchodzi do środka

„Bajka o Babie”

Pewnego dnia baba, która mieszka u każdego w buzi robiła wielki porządki. Najpierw umyła dokładnie ściany – przesunięcie języka w stronę policzków (ich wewnętrznej powierzchni) i dokładnie umyjcie jedną, a potem drugą ścianę. Potem umyła sufit – język przesuwamy do podniebienia i wykonujemy tę samą czynność. Podłoga też była brudna, więc umyła ja bardzo dokładnie – opuszczony jak najniżej język myje dolne dziąsła. Okna też musiały zostać umyte. Najpierw umyła ich stronę zewnętrzną, a potem od środka – język wędruje po stronie zewnętrznej zębów, a potem po stronie wewnętrznej. Część okien była otwarta – szczerby po wypadniętych zębach – więc ich nie umyła. Potem umyła schody w przedsionku – język przesuwa się w stronę dolnej wargi i wysuwa na brodę. Komin też musiał zostać wyczyszczony – język wysuwa się w kierunku wargi górnej i nosa. Kiedy spostrzegła z okna przechodzącą sąsiadkę pomachała jej ściereczką – język wędruje z jednego kącika ust do drugiego (zwracamy przy tym uwagę, aby usta do drugiego (zwracamy przy tym uwagę, aby usta dziecka były szeroko otwarte). Na koniec wytrzepała dywany – wyciągnij język, pochyl głowę w dół i nią potrząśnij. W ten sposób dom został wysprzątany.

Dzieci naśladują kolejne czynności w bajce. Zabawa na podstawie wiersza „Jedzie pociąg...”

”Jedzie pociąg fu, fu, fu

Trąbi trąbka tru, tu, tu

A bębenek bum, bum, bum

Na to żabki kum, kum, kum

Konik człapie człap, człap, człap

Woda bzyczy bzy, bzy, bzy

A wąż syczy sy, sy, sy

Baran beczy be, be, be

A owieczka me, me, me”

Dzieci próbują naśladować odgłosy.

Zabawa pt. „W lesie”

W lesie dzieci zbierają grzyby. W pewnym momencie „zrywa się wiatr” – dzieci głosem naśladują szum wiatru (sz, sz, sz) za chwilę zaczyna padać deszcz (kap, kap). „Patrzcie deszczyk przestał padać, wyjrzało słoneczko”. Posłuchajcie jak dzięcioł puka (stuk – puk). Zobaczcie panowie drwale piłują drzewo (zzz, zzz). A teraz słyszycie, gdzieś na drzewie ćwierka ptaszek (ćwir, ćwir). Dzieci powtarzają wyżej wymienione dźwięki.

Zabawa pt. „Kotki piją mleczko”

Dzieci - kotki piją mleczko języczkiem z talerzyków, a następnie chodzą wokół miseczek i naśladują kotki (miau – miau).

„Zabawa w koniki”

Dzieci języczkami naśladują stukot końskich kopyt

„Zabawa w doktora”

Pan doktor zaleca:

płukanie gardła

połykanie pastylek

picie syropu

Dzieci próbują naśladować te czynności.

Zabawa pt. „Mama”

Mama wyszła do sklepu i zostawiła w domu swoją córeczkę. Córeczka się obudziła i wołała: ma – ma, ma – ma to ciszej, to głośniej (dzieci naśladują).

Zabawa „Sen Ani”

Dzieci słuchają opowiadania:

Mała Ania poszła spać i śnił jej się kotek (miau) i piesek (chau), które spotkała na podwórku. Potem przyszedł mały chłopiec i bardzo płakał, ponieważ zgubił swoją ulubioną piłeczkę. Piesek (chau) i kotek (miau) obiecywali chłopcu swoją pomoc w odnalezieniu piłeczki. W czasie poszukiwań cała trójka (chlopiec, piesek, i kotek) znalazła, zostawiona Anię, płaczącą (uuu) lalę. Lala była bardzo śpiąca i chciała iść do swojego łóżeczka w domu. Chłopiec wraz z kotkiem i pieskiem zanieśli lale do domu, a Ania, która żałowała, że zostawiła lalę na podwórku, uśpiła ja teraz (aaa). Po zapoznaniu się z tą historią dzieci, przy powtórnej inscenizacji naśladują odgłosy.

KONSPEKT DO ZAJĘĆ LOGOPEDYCZNYCH W PRZEDSZKOLU

Grupa: dzieci 3,4 – letnie

Rodzaj zajęć: zabawa uwzględniająca ćwiczenia usprawniające ćwiczenia narządów artykulacyjnych

Temat: Zabawa inscenizowana „W krainie Czekoladowej Rzeki”

Cele:

wyrabianie zręcznych i celowych ruchów języka i warg,

kulturalne zachowanie się w stosunku do siebie,

kształtowanie poczucia rytmu.

Przebieg zajęcia:

Przywitanie z pacynką

Skrzat przedstawia się i proponuje dzieciom wycieczkę do krainy Czekoladowej rzeki. Wymawia zaklęcie, którego nauczyła go wróżka Nadzieja:

„Kręć się chorągiewko z wietrzykiem co wieje

przywołaj tu do mnie imć Panią Nadzieję”

Dzieci słuchają, skrzat powtarza zaklęcie. Cicho, razem ze skrzatem powtarzają rymowankę. Wstają i powtarzają zaklęcie głośniej. Nadchodzi wróżka Nadzieja i przenosi dzieci do Krainy Czekoladowej rzeki:

„Hokus pokus raz, dwa, trzy

do krainy idziesz ty.”

Kto usłyszał drugie zaklęcie wróżki, pakuje do plecaka kubek, zakłada plecak (wszystkie te czynności dzieci wykonują na niby) i ustawia się w pary. Marsz parami przy śpiewie nauczycielki „Jak to przyjemnie maszerować”. Teraz idziemy w rzędzie, bo do rzeki prowadzi wąska dróżka przez las. Dotarliśmy do celu. Dzieci stają nad brzegiem rzeki. Zdejmujemy plecaki, wyjmujemy kubki i pochylając się tak, aby nie wpaść do rzeki, nabieramy do kubka płynną czekoladę. Pijemy. Każdy pije tyle, na ile ma ochotę. Skrzat przypomina, że: Stoimy nad brzegiem spokojnie. Nie popychamy się, bo w Krainie Czekoladowej rzeki wszystkie dzieci wiedzą, jak się zachowywać. Znają też i stosują formy grzecznościowe.

Siadamy nad brzegiem rzeki i dzieci wypowiadają, jaka była czekolada (pyszna, słodka...). Ponieważ na naszych ustach została jeszcze, więc ją zlizujemy językiem.

Ćwiczenia języka i warg:

zamykamy usta i językiem, który jest w przedsionku jamy ustnej, dokładnie (ruchem okrągłym) oblizujemy zęby

otwieramy szeroko usta i językiem oblizujemy wargi

Jeśli ćwiczenia takie dzieci wykonują pierwszy raz, skrzat powinien zaproponować, aby zobaczyły, jak je wykonuje (pokaz nauczycielki). W dalszej części zabawy skrzat pyta: czy to ładnie, gdy oblizywaliśmy się, w taki sposób, jak przed chwilą po zjedzeniu tortu, którym poczęstowałby nas kolega z okazji urodzin? Następnie komentuje wypowiedzi dzieci: Tak. Wygadałoby to brzydko, ale w Krainie Czekoladowej Rzeki wszystko jest możliwe. W przedszkolu ani w domu nie oblizujemy zębów, tylko je czyścimy i płuczemy.

Wstajemy i wracamy do przedszkola. Zauważyliśmy ładny tekturowy domek w oddali. Podchodzimy i stwierdzamy, że to sklep. Kupujemy jeszcze słodki napój pomarańczowy. Dzieci piją go, a następnie płuczemy żeby, bo jeszcze czujemy czekoladę.

Ćwiczenia warg: przesuwanie powietrza przy zamkniętych ustach – nadymanie na przemian obu policzków.

Wskazane jest też przedłużanie tej zabawy. Odwołując się do znanej dzieciom treści książki możemy powtarzać słowa sześciu Pań Niań itd. Przebieg jej będzie zależał od pomysłowości dzieci i nauczyciela.

Ćwiczenia wymowy odpowiednio wplecione w zabawę skłaniają dziecko do wysiłku bez zbytniego nacisku i przymusu. Wywołują miłą i przyjemna atmosferę.

Zabawa pt. „Pociąg”

Lokomotywa wypuszcza parę psss, szszsz, ffff

jedzie – cz – cz, cz – cz, sz – sz

pędzi – tuj, tuj, to – tak, to – tak

zatrzymuje się na stacji – usz, usz, usz

hamuje – pssss

przejeżdża koło osiedla uchu, uchuuu

dzieci naśladują odgłosy.

Zabawa pt. „Na łące”

dzieci wąchają kwiatki,

wciągają zapach i zatrzymują go jak najdłużej potem wydmuchują go,

zadmuchiwanie puchu z mleczka

„Zabawa w wiatraczki”

dzieci dmuchają w wiatraczki raz mocniej raz słabiej.

„Zabawa z piórkiem”

- dzieci dmuchają w piórko starając się utrzymać je jak najdłużej w górze

„Zabawa z piłeczką ping – pongową”

dzieci kładą piłeczkę na stoliczku i siadają wokół stolika. Następnie starają się dmuchać w piłeczkę tak aby ją od siebie oddalać.

„Zabawa z rurką”

dmuchając w rurkę dzieci starają się zdmuchnąć skrawek papieru z gładkiej powierzchni.

Zabawa pt. „Kwiaty”

Przed dzieckiem kładziemy obrazki z kwiatkami o różnej liczbie ułożonych płatków. Prosimy, aby dmuchało w sposób ciągły, próbując zdmuchnąć wszystkie płatki. Dziecko widząc większą liczbę płatków na kolejnych ilustracjach kwiatów spontanicznie wydłuża fazę wydechową. W kolejnym ćwiczeniu prosimy, aby dziecko na jednym wydechu, stosując małe przerwy zdmuchiwało płatki. Ćwiczenie to uczy podparcia przeponowego i ukierunkowuje strumień powietrza.

Zabawa pt. „Urodzinowy tort”

Przed dzieckiem leżą obrazki z namalowanymi tortami. Na każdym znajduje się inna liczba świeczek do zdmuchnięcia. Dziecko oczywiście wie, że świeczki z tortu należy zdmuchnąć. Nauczyciel tak kieruje ćwiczeniami, aby wypełnić różne cele:

  • dziecko szybko zdmuchuje świeczki,

  • na jednym wydechu kolejno zdmuchuje świeczki, zatrzymując wydech przed kolejną świeczką,

  • podobnie, bo na jednym wydechu, wolno, w sposób ciągły zdmuchuje świeczki z tortu.

Zabawa pt. „Żaba”

Kładziemy przed dzieckiem obrazek żaby i prosimy, aby dmuchało na nią tak, by wolno przesuwała się po stole, podskakiwała wiele razy, bądź przemieściła się gwałtownie. Na makiecie jeziora kładziemy kilka takich obrazków. Zadaniem dziecka będzie tak dmuchać, aby żaby kolejno wyskakiwały z jeziora. Dziecko dmucha w określony sposób, ale najważniejsze jest to, że musi tak kierować powietrzem, by trafić w przedmiot.

Zabawa pt. „Kaczki i kaczuszki”

Zasada ćwiczeń jest identyczna. Na makiecie jeziora ustawiamy kaczuszki, mamę kaczkę natomiast na zewnątrz. Kaczuszki muszą znaleźć się tam, gdzie ich mama. Nauczyciel poleca dziecku dmuchać, wybór sposobu zależy od celu ćwiczenia, który dostosowuje się do wady wymowy dziecka i jego możliwości.

Ćwiczenia tego typu mają nie tylko znaczenie dla pracy profilaktycznej, ale również są bardzo ważne w pracy terapeutycznej z dziećmi z seplenieniem bocznym i seplenieniem nosowym. Wady te są efektem niewłaściwego kierowania wydychanym powietrzem – bokami języka, bądź przez rezonator nosowy. Język w ćwiczeniach dmuchania na jakiś przedmiot zachowuje tę samą pozycję wyjściową co przy artykulacji s, z, c, ś, ź, ć. Wielokrotne powtarzanie tego ruchu, utrzymanie języka w pozycji przednio – językowo – zębowej pozwala wyeliminować seplenienie międzyzębowe. Zautomatyzowanie ćwiczenia tego typu pozwala logopedzie zastosować je jako metodę wywoływania szeregu głosek syczących s, z, c np. wymawianie s – to dmuchanie na coś z ustami rozchylonymi jak w uśmiechu.

KONSPEKT DO ZAJĘĆ LOGOPEDYCZNYCH W PRZEDSZKOLU.

Grupa: dzieci 4 - letnie (zespoły 4 - 6 - osobowe).

Rodzaj zajęcia: zabawa uwzględniająca ćwiczenia oddechowo - artykulacyjne.

Temat: Na łące.

Cele:

kształcenie wrażliwości słuchowej,

ćwiczenie prawidłowego oddechu i narządów mowy,

utrwalanie prawidłowej artykulacji głosek wargowych (b - p), przedniojęzykowych (c, z, r) i tylnojęzykowych (k).

Pomoce: instrumenty perkusyjne (bębenek, grzechotka, trójkąt), kwiaty, waciki, krążki, nagranie piosenki „Po łące biega lato”.

Przebieg zajęcia:

Przywitanie z dziećmi, które nauczycielka inicjuje śpiewem lub hasłem: „Baw się z nami”…, na które dzieci odpowiadają w ten sam sposób:…”już!”

Ćwiczenia oddechowe przy zabawie naśladowczej.

– Nauczycielka mówi: „Nad łąką wstaje słoneczko. Łąka ożywa. Powiewa delikatny wietrzyk, rozsypuje nasiona dmuchawców. Nasionka wirują w powietrzu, unoszą się coraz wyżej pachną kwiaty”.

  • Dzieci wznoszą się na palce, w ręku trzymają krążki, a na nich leżą waciki. Dzieci wspinając się na palce, robią wdech. Podrzucają waciki i dmuchają na nie jak najdłużej, robiąc przy tym wydech. Powtarzają to kilkakrotnie.

  • Potem biorą do ręki kwiaty i wąchają je, robiąc głęboki wdech (przez nos), a następnie wydech (przez usta).

Ćwiczenia artykulacyjne przebiegające wg następującego planu:

  • Nauczycielka opowiada, demonstrując prawidłową artykulację i odpowiednie ruchy. Dzieci ją naśladują, powtarzając głosy łąki: „Słoneczko wznosi się coraz wyżej. Wśród traw słychać delikatną muzykę świerszczy – cyk, cyk, cyk (dzieci powtarzają szeptem). Nad kwiatami unoszą się pracowite pszczółki. Już z daleka słychać ich brzęczenie – bzz, bzz, bzz, bzz, ale najgłośniej zachowują się żaby.

  • Rechocą i kumkają bez przerwy - rech, rech, rech, rech, kum, kum, kum! Nagle na łące pojawia się bocian. Rozgląda się wokoło i obwieszcza donośnie, że już jest - kle, kle, kle, kle. Chodzi po łące, wysoko unosząc nogi. Wszystko cichnie. Żaby i owady ukryły się wśród traw. Bocian odfruwa i łąka ożywa na nowo”.

  • Następnym etapem ćwiczenia jest powtórzenie zabawy z przydziałem ról: żaby, świerszcze, pszczółki, bociany. Zabawę powtarzamy aby każde dziecko miało szansę wymowy wszystkich głosek ( c, z, b, k, r)

Do zabawy włączone zostają instrumenty perkusyjne. Na głos:

  • bębenka - rechocą i kumkają żaby

  • trójkąta - odzywają się świerszcze

  • grzechotki - odzywają się pszczółki

  • kołatki - reaguje bocian

4. Zakończenie zajęć (wskazane jest aby dzieci pobiegały po sali w podskokach przy piosence "Po łące biega lato")

ĆWICZENIA RYTMIZUJĄCE

Dzieci maszerują w kole wiązanym przy akompaniamencie muzyki. Na sygnał słowny zatrzymują się i klaszczą w rytm. Na następny sygnał klaskają językiem w takt muzyki, dalej wymawiają sylaby (pam, pam, pam, lub ram, pam, pam). Można też włączyć tekst wymawiany rytmicznie: maszerują dzieci drogą „raz, dwa, trzy, hej, ho!”

Koło, twarze do środka, w tępie marszu dzieci wymawiają imiona, np. O-la, Zo-sia, Ha-nia itd. Wyklaskiwanie imion dzieci np. O-la (dwa klaśnięcia), Zo-sia (dwa klaśnięcia w uda), Ha-nia (wytupywanie). Można też ustawić dzieci parami, twarzą ku sobie. Wymawianie imienia O-la (klaśnięcie w ręce partnera). To samo z klaskaniem lewą ręką w prawą rękę partnera i odwrotnie.

Zabawa „w wyklaskiwanie rytmu”

dzieci klaszczą tyle razy ile przedmiotów (np. kwiatów, zwierząt) widzą na ilustracji.

KONSPEKT DO ZAJĘĆ LOGOPEDYCZNYCH W PRZEDSZKOLU

Grupa: 4-latki

Rodzaj zajęcia: rytmiczno - ruchowe, opowieści ruchowe.

Temat: Ogródek krasnoludków (Jesień w ogródku).

Cele:

  • kształcenie umiejętności świadomego poruszania się w przestrzeni (orientacji przestrzennej),

  • pobudzanie reakcji słuchowej poprzez różne rytmy, tempo,

  • kształcenie umiejętności równomiernego wypełniania przestrzeni,

  • rozwijanie pamięci melodycznej poprzez utrwalanie piosenki,

  • rozwijanie koordynacji słuchowo-ruchowej.

Pomoce: kosz, lina, czapeczki dla dzieci, 2 kapusty wycięte z papieru dla każdego dziecka, pianino, magnetofon, nagrania:

Verdi "Pieśń niewolników", Gershwin "Błękitna rapsodia", Katelbey "Na perskim rynku", Mozart "Koncert" (na gitarze klasycznej), piosenka "Domek krasnoludków" muz. B. Niewiadomska, wycięty z kartonu duży kominek.

Przebieg zajęcia:

  1. Dzieci wchodzą w takt melodii piosenki, a następnie maszerując śpiewają I zwrotkę "Domku krasnoludków". Siadają w kole i wypowiadają się na temat piosenki. Na prośbę nauczycielki dzieci pokazują ruchem to, o czym będzie opowiadała.

  2. Opowieść nauczycielki (krótkie opowiadanie, które można będzie rozbudować).

  3. Ćwiczenia oddechowe - dzieci dmuchają w stronę kominka, próbując rozpalić ogień.

  4. Dzieci chodzą w rytm muzyki granej na pianinie, a następnie w biegu odtwarzają ruchem rytm i tempo granej na instrumencie melodii.

  5. Zatrzymują się przed grządką, na której rosną kapusty (muzyka milknie). Dzieci- krasnale oglądają swoje warzywa ze wszystkich stron, nie odrywając stóp od podłogi ani ich nie przesuwając ( ćw. kinesfery ). Dobrze, jeśli ruchy te wykonywane są przy "Błekitnej rapsodii " Gershwina.

  6. Oglądają grządki z kapustą sąsiada w ten sam sposób (nadal w rytm tej samej melodii), następnie powracają do własnych grządek.

  7. Słuchając fragmentu nagrania "Na perskim rynku" dzieci wyrywają po jednej kapuście i układają je w koszu. Następnie liczą warzywa, które znalazły się w koszu (ocena, czy jest ich dużo)

  8. Dzieci- krasnale chodzą po ogródku sprawdzając, czy nie zostały jakieś warzywa (ćw. przestrzeni doświadczalnej ). Następnie przy akompaniamencie nagrania "Koncertu" Mozarta tworzą "węża".

  9. Utworzony przez dzieci „wąż” podchodzi do liny przyczepionej do kosza z warzywami a następnie dzieci przeciągają go do spiżarni. Tej czynności może towarzyszyć fragment nagrania "Pieśni niewolników".

ĆWICZENIA ROZWIJAJACE PERCEPCJĘ SŁUCHOWĄ

„Zabawa w odgadywanie odgłosów zwierząt”

Słuchanie odgłosów zwierząt, zjawisk przyrody, odgłosów z kasety magnetofonowej. Dzieci odgadują odgłosy i próbują je naśladować.

Zabawa pt. „Jaki to dźwięk?”

W kolejności pokazywane są dźwięki wydawane przez różne przedmioty np. gniecenie kartki, przelewanie wody z naczynia w naczynie, uderzenie klockiem o klocek, stuk młotka itp. Później dzieci odgadują dźwięki za kotarą.

„Czyj to głos – zabawa w Turka”

Jedno dziecko jest Turkiem

„Siedzi Turek po turecku i tak sobie myśli

żeby jacyś goście do mnie przyszli”

„Turek” zamyka oczy

Nauczycielka wskazuje jedno dziecko, które jest gościem

„Stuk puk – dzień dobry”,

Turek – „kto tam”

„Goście jadą do Turka smutnego żeby wybrał z nas jednego”

„Turek” odgaduje jakie dziecko z grupy zostało gościem

„Zabawa za zasłoną”

Dzieci odgadują ile razy nauczycielka zaklaskała lub zastukała. Następnie dzieci próbują zaklaskać tyle samo razy.

KONSPEKT DO ZAJĘĆ LOGOPEDYCZNYCH W PRZEDSZKOLU

Grupa: dzieci 4-letnie

Rodzaj zajęcia: ćwiczenia wokalno - słuchowe

Temat: Solo, duet, tercet

Cele: rozpoznawanie układów przestrzennych odpowiadających określonemu rytmowi, różnicowanie sygnałów wzrokowych i słuchowych, wprowadzenie pojęcia solo, duet, tercet.

Pomoce: utwory muzyczne (nagrania solo, zespołowe), woreczki, instrumenty perkusyjne.

Przebieg zajęcia:

  1. Ćwiczenia słuchowe: dobierane przez dzieci właściwego ruchu do słyszanego akompaniamentu: kiedy słyszą rytm punktowany, podskakują, a następnie "rozsypują" się po całej sali. Na melodię krakowiaka poruszają się krokiem dosuwanym po obwodzie koła. Kiedy słyszą walca - kołyszą się na boki (pozycja rozkrok). Słysząc powtarzający się rytm, dzieci stoją i klaszczą w dłonie lub uderzają w podłogę palcami,

  2. Słuchanie przez dzieci dowolnie wybranych utworów (wokalnych lub instrumentalnych), z których jeden ma być wykonany solo, a drugi zespołowo, może być chóralny. Rozmowa z dziećmi o różnicach w wykonaniu i próba odpowiedzi na pytanie, czy można jeszcze inaczej wykonać ten utwór?

  3. Wysłuchanie piosenki "Szła kaczuszka" poprzedzające wypowiedzi dzieci na temat jej treści: O czym była piosenka? Co kaczuszka robiła, jakie miała przygody? Kogo spotkała? Gdzie wędrowały? Jak śpiewały?

    W tym momencie nauczyciel może wyjaśnić pojęcia: solo, duet, tercet, chór, a dzieci - przeliczać osoby duetów i tercetów żeńskich, męskich, mieszanych. Normalną konsekwencją będzie odśpiewanie piosenki przez wszystkich, a następnie powtórzenie jej przez jedno dziecko, dwoje (duet), troje (tercet). Wskazana jest próba odpowiedzi na pytanie, czy trudniej śpiewać solo czy w duecie i dlaczego.

  4. Nauka refrenu piosenki z próbą rytmicznego wypowiadania sylab "ta, la, kwa", z jednoczesnym rytmicznym kląskaniem językiem, a następnie śpiewane melodii refrenu na sylabie "la" z gestodźwiękami (cztery powtórzenia):

    • za każdym razem inne gesty (propozycje dzieci)

    • gestodźwięki związane z rytmem refrenu

  5. Zabawa ruchowa, polegająca na inscenizacji piosenki: odśpiewanie przez nauczycielkę kolejnych zwrotek piosenki, czemu wybrane dzieci (2 osoby) akompaniują miarowo na bębenku i pudełku akustycznym (duet).

    Dzieci w prostych ruchach inscenizują treść:

    I zwrotka - marsz solo

    ref. - śpiew solo na sylabie "kwa"

    II zwrotka - dziecko kładzie się przed "kaczorkiem" i zaprasza go do maszerowania

    ref. - śpiew w duecie na sylabie "kwa"

    III zwrotka - spotkanie z trzecią kaczką i taniec w kółeczkach w podskokach

    ref. - śpiew w tercecie na sylabie "kwa"

    IV zwrotka - cała grupa maszeruje

    ref. - śpiew chóralny na sylabie "kwa".

    Uwaga: Można całą grupę podzielić na zespoły 3-osobowe, które będą inscenizowały piosenkę według powyższego planu.

  6. Nucenie przez dzieci melodii ze zmianą dynamiki, podczas gdy nauczycielka wykonuje rękami ruchy odpowiadające zastosowanej dynamice

    powoli odsuwa

    piano - trzyma dłonie złączone

    forte - dłonie odsunięte daleko od siebie.

  7. Zaznaczanie zmian dynamiki ruchem, co ma służyć wyrabianiu wrażliwości na te zmiany. Dzieci ustawiają się w dwóch kołach współśrodkowych: przy akompaniamencie piosenki głośnym - poruszają się dwa koła w przeciwnych kierunkach, przy akompaniamencie cichym - tylko koło wewnętrzne porusza się, a pozostałe dzieci przykucają. Potem następuje zmiana ról.

  8. Zabawa rytmiczna - ścisłe wykonanie rytmu piosenki

    Dzieci otrzymują woreczki i kładą je na głowach. Ręce mają złożone na plecach i trzymają się za łokcie, plecy proste:

    • lekki bieg na palcach

    • dwa kroki marszu.

    Osoba, która zgubi woreczek, odchodzi na bok i wyklaskuje rytm piosenki.

PODSUMOWANIE

Uważam, że jednym z najważniejszych celów pracy wychowawczo-dydaktycznej przedszkola jest ułatwienie dziecku przejścia przez trudne etapy rozwoju i kształtowania się mowy.

Od jej efektów zależy często powodzenie w nauce szkolnej dziecka, zwłaszcza pokonywania trudności w opanowywaniu czytania i pisania. Kształtowanie poprawnej mowy, jej doskonalenie oraz szeroko rozumiana profilaktyka, należy do głównych, ogólnych zadań logopedii. Sądzę, że znacznie więcej uwagi należy poświęcić różnego rodzaju ćwiczeniom ortofonicznym (obejmujących całą grupę dzieci); usprawniającym narządy artykulacyjne, oddechowym, rytmizującym, słuchowym, które przygotowują dziecko do opanowania techniki mowy, a program wychowania w przedszkolu traktuje je w sposób lakoniczny.

Wiek przedszkolny jest najważniejszym okresem rozwoju i kształtowania się mowy dziecka. Świadomość tego faktu muszą mieć rodzice i nauczyciele przedszkola, gdyż przedszkole jest ostatnią szansą na wyćwiczenie i skorygowanie aparatu mowy, aby stał się podstawą, na której można zbudować elementy kultury żywego słowa. Nie są to zadania łatwe. Ich wykonywanie wymaga wiedzy o podstawach teoretycznych tych działań oraz umiejętność praktycznych rozwiązań. Wymiana doświadczeń nauczycieli w tej dziedzinie może ułatwić pracę z dziećmi, pobudzać do doskonalenia zajęć i zabaw wpływających na kształtowanie poprawnej mowy dziecka.

BIBLIOGRAFIA

  1. Styczek I. – „Logopedia”, Warszawa 1979, PWN

  2. Demel G. – „Minimum logopedyczne nauczyciela przedszkola”, Warszawa 1994, WSiP

  3. Jastrzębowska G. – „Podstawy logopedii dla studentów logopedii, pedagogiki, psychologii, filologii”, Opole 1996, Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego

  4. Kozłowska K. – „Wady wymowy możemy usunąć”, Wydawnictwo Pedagogiczne ZNP, Kielce 1998.

  5. „Program wychowania w przedszkolu”, Warszawa 1992, MEN.

  6. Kozłowska K. – „Praca logopedy w przedszkolu daje dobre wyniki”, Wychowanie w Przedszkolu nr 12/81.

  7. Iglicka Z. – „Rola przedszkola w stymulowaniu mowy dziecka”, Wychowanie w Przedszkolu nr 2, 4, 10.

  8. Spałek E., Piechowicz - Kułakowska C. – „Jak pomóc dzieciom z wadą wymowy”, Oficyna Wydawnicza "Impuls", Kraków 1996.

  9. Chmielewska E. – „Zabawy logopedyczne i nie tylko”, Kielecka Oficyna Wydawnicza, Kielce 1997.

WRÓĆ

 


 
   
 © Copyright by RODN "WOM" w Częstochowie, 2000-2014        Design by czGeorge